چگونه درمان ارتودنسی به کسانی بیماری لثه (پریودنتیت) دارند کمک می کند؟

ortholase

پریودنتیت (بیماری پریودنتال یا بیماری لثه) یک بیماری التهابی است که بافت‌های پریودنتال را (بافت‌هایی که دندان را احاطه و حمایت می‌کنند) تحت تأثیر قرار می‌دهد. در بیماری پریودنتیت، استخوان‌های اسفنجی اطراف دندان به صورت پیشرونده از بین می‌روند، اگر این بیماری درمان نشده رها شود، می‌تواند به از دست دادن دندان‌ها منجر شود. پریودنتیت در بزرگسالان بیشتر شایع است. از دست دندان بافت‌های پریودنتال با افزایش سن، افزایش می‌یابد و به تغییر مکان دندان‌ها منجر می‌شود، این امر به دلیل ناتوانی دندان‌ها در مقاومت کردن در برابر فشارهای وارده از جویدن و بافت‌های نرم اتفاق می‌افتد.

درمان ارتودنسی (سیم کشی) معمولاً برای تصحیح مال‌ اکلوژن‌ها به کار می‌رود که عبارت است از ناهمخوانی استخوان‌های فک و نیز نامرتب بودن دندان‌ها. این روش درمانی نه تنها زیبایی چهره فرد را افزایش می‌دهد، بلکه به بهتر جویدن و بهتر صحبت گفتن فرد نیز کمک می‌کند. از این رو ارتودنسی در بهبود وضعیت سلامت عمومی و سلامت دهان و دندان و نیز افزایش اعتماد به نفس کمک می‌کند.

بین بیماری پریودنتال و ارتودنسی ارتباط تنگاتنگی وجود دارد. وجود بافت پریودنتال سالم برای تضمین دستیابی به نتیجه رضایت بخش از ارتودنسی لازم است، ضمن اینکه ارتودنسی به ارتقا زیبایی و بهبود عملکرد دندان‌هایی که در خطر بیماری پریودنتال هستند کمک می‌کند. شواهد موجود نشان می‌دهند که همبستگی زیادی بین وجود مال ‌اکلوژن و بیماری لثه وجود دارد اما این لزوماً به این معنا نمی‌باشد که مال‌ اکلوژن علت پریودنتیت است.

بافت پریودنتال ناسالم به فشارهای ارتودنسی پاسخ می‌دهد


در بیماری لثه، لیگامنت پریودنتال در هنگام التهاب در بافت لثه، ترمیم نمی‌شود. هنگامی که دندان‌ها با استفاده از تجهیزات ارتودنسی و با وجود پلاک‌ها حرکت می‌کنند، این فشار می‌تواند باعث شود استخوان‌ها و بافت‌های دیگر از بین بروند و از بین رفتن تراکم استخوان در مبتلایان به بیماری لثه از افراد طبیعی بیشتر است.

تجهیزات ارتودنسی که به سطح دندان‌ها متصل می‌شوند ممکن است تمیز کردن صحیح دندان‌ها را نیز دشوار کنند. این امر به تجمع پلاک و افزایش خطر ابتلا به بیماری لثه را افزایش می‌دهد. بیمارانی که قبلاً  بیماری لثه داشته‌اند، اگر تجمع پلاک به خوبی کنترل نشود، وضعیت سلامت پریودنتال وخیم‌تر می‌شود.

البته به این معنا نمی‌باشد که بیماران با بافت‌های پریودنتال آسیب دیده نمی‌توانند از مزایای ارتودنسی استفاده کنند. این تنها به این معنا است که پریودنتیت باید در ابتدا، قبل، بعد و در حین درمان ارتودنسی کنترل شود.

چگونه درمان ارتودنسی می‌تواند به بافت آسیب دیده لثه کمک کند؟


از دست دادن پشتیبانی بافت لثه ممکن است باعث خالی شدن، چرخش، بیرون آمدن چند دندان، ایجاد فاصله بین دندان‌ها، از دست دادن دندان و سختی در جویدن شود. این شرایط نه تنها عملکرد و زیبایی دندان را از بین می‌برد بلکه میزان موفقیت درمان پریودنتال را نیز کاهش می‌دهد چرا که باعث می‌شود فرد نتواند بهداشت دهان و دندان خود را حفظ  کند.

درمان ارتودنسی (سیم‌کشی) می‌تواند برای افزایش زیبایی، عملکرد و سلامت بافت پریودنتال فرد انجام شود. احتمالا دندان‌های مرتب راحت‌تر تمیز می‌شوند و در نتیجه بافت پریودنتال، سالم‌تر خواهد بود. برخی مطالعات نشان داده‌اند که تجمع پلاک کمتری بر روی دندان‌هایی که به وسیله ارتودنسی مرتب شده‌اند وجود دارد. یک مطالعه سیستمی نشان می‌دهد که افراد دارای مال‌ اکلوژن، نسبت به افراد طبیعی سلامت پریودنتال کمتری دارند. البته شواهدی وجود ندارد که نشان دهد درمان ارتودنسی از مشکلات مربوط به بافت پریودنتال جلوگیری می‌کند.