جلوگیری از کشیدن دندان های پایین در ارتودنسی با وسیع کننده کام

وسیع1

هیچ بیماری از کشیدن دندان به عنوان بخشی از درمان ارتودنسی، هیجان زده نمی‌شود. با این حال، برخی از دهان‌ها، فضای کافی برای تمامی ۳۲ دندان ندارند. هنگامی که متخصص ارتودنسی استفاده از وسیع کننده در قوس بالایی را به عنوان یک راه حل جایگزین برای کشیدن دندان، پیشنهاد می‌دهند، به نظر می‌رسد والدین بیمار خیالشان آسوده می‌شود. وسیع کننده‌ها را در قوس پایینی نیز می‌توان استفاده کرد.

وسیع کننده در قوس بالایی و پایینی


ویژگی آناتومیکی قوس بالایی که امکان استفاده از وسیع کننده کام را فراهم می‌آورد، وجود شکاف میان کام است. در کودکان زیر ۱۵ سال، این شکاف یا صفحه رشد، نابالغ است و قابلیت کشش دارد. اگر غضروف نرم در سقف دهان وجود داشته باشد، دو نیمه سقف دهان می‌توانند به وسیله مجموعه ای از فعالسازی‌های بسیار کوچک در پیچ وسیع کننده که به صورت وسیع کننده ساخته شده اند، از یکدیگر جدا شوند. در بیمارانی که هنوز در حال رشد هستند فاصله شکل گرفته بین دو دندان بالایی، مدرکی است که نشان می‌دهد این شکاف باز شده است به جای آنکه تاج دندان‌ها صرفاً به سمت جلو حرکت کنند. اگر شکاف میان کام قبلاً جوش خورده باشد، هیچ جدایی و فاصله ای بین دندان‌های جلویی وجود ندارد و هر گونه وسیع شدنی کاملاً از طریق اقدامات دندانپزشکی حاصل می‌شود (تنها حرکت دادن دندان‌ها به سمت گونه‌ها).

مشکلات استفاده از وسیع کننده در قوس پایینی


مشکل استفاده از وسیع کننده در قوس پایینی آن است که در این ناحیه هیچ شکافی در نزدیکی دندان‌ها وجود ندارد تا بتوان آن را وسیع کرد. در فک پایینی دو صفحه رشد وجود دارد اما آنها به وسیله مفاصل پوشانده شده اند و در زیر دندان‌ها قرار ندارند. هر وسیع کردنی که در قوس پایینی انجام شود، به شدت باعث حرکت دندان‌ها می‌شود. این مسئله تا زمانی که بافت استخوانی و لثه به مقدار کافی در اطراف ریشه دندان وجود داشته باشد، مشکل ساز نمی‌باشد. اصطلاحی که عموماً برای توصیف وسیع کردن قوس پایینی به کار می‌رود اگر دندان به سمت داخل حرکت کرده باشند تحت عنوان «عمودی کردن» و اگر دندان‌ها قبلاً عمودی شده باشند و به لبه‌های استخوان حمایت کننده خود فشار بیاورند «فلرینگ» نامیده می‌شود.

عمودی کردن دندان‌ها در قوس پایینی


راه‌های بسیاری برای عمودی کردن یا فلرینگ دندان‌ها در قوس پایینی وجود دارد تا بتوان مشکل شلوغی دندان‌ها را حل کرد. برخی متخصصان ارتودنسی از تجهیزات ساجیتال (نگهدارنده‌های متحرک با یک پیچ وسیع کننده در آن) استفاده می‌کنند در حالی که برخی دیگر از بامپرهای لب بهره می‌گیرند. برخی پزشکان از یک سیم که بر روی آن یک فنر قرار دارد در پشت دندان‌ها استفاده می‌کنند. حتی دیده شده است که وسیع کننده با پیچ‌های فکی، درست مانند آنچه در فک بالا مورد استفاده قرار می‌گیرد، در دهان کار گذاشته شده است. هرچند آنچه تحقیقات نشان می‌دهد آن است که هرگونه وسیع شدنی که در قوس پایینی اتفاق می‌افتد تنها از طریق حرکت آهسته دندان‌ها می‌باشد و نه از طریق حرکت استخوان‌ها. با اینکه می‌دانیم بدون توجه به اینکه از چه روشی استفاده شود، همان نتایج به دست خواهد آمد، اما موثر ترین راه برای حرکت دادن دندان‌ها و مرتب ساختن آنها به صورت همزمان، استفاده از ارتودنسی ثابت (بریس) می‌باشد. فشار زیادی که از سیم‌ها و فنرهایی که دندانپزشک بر روی آنها کار گذاشته است، ناشی می‌شود، دندان‌ها را به دور از یکدیگر هل می‌دهد. تصمیم گیری برای اینکه از وسیع کننده استفاده کرد یا دندان را کشید، بر اساس ساختارهای حمایت کننده (استخوان و لثه‌ها) انجام می‌شود. شکل و اندازه این ساختارها به صورت ژنتیکی تعیین می‌شود و این کار متخصص ارتودنسی است که تصمیم بگیرد کدام گزینه به نتیجه‌ای منتهی می‌شود که جذاب، سالم و پایدار باشد. امروزه تصویربرداری سه بعدی این تصمیم گیری را بیش از پیش دقیق و عینی ساخته است. اسکن شعاع نور مخروطی، ضخامت و ارتفاع استخوان قرار گرفته در زیر ریشه‌های دندان‌ها را به خوبی مشخص می‌کند. مدل‌های دیجیتالی نه تنها وضعیت فعلی استخوان را به دندانپزشک نشان می‌دهد، بلکه نرم افزار به دندانپزشک این امکان را می‌دهد که نتایج حاصل از هر گزینه درمانی را شبیه سازی کند. دندانپزشک پس از انجام چند درمان بر اساس مدل‌های دیجیتالی، طرح‌های درمانی خود بر روی بیماران را تغییر می‌دهد.

آیا قوس پایینی می‌تواند وسیع شود؟


قطعاً. آیا وسیع کردن در هر بیماری قابل انجام است تا بتوان از کشیدن دندان اجتناب کرد؟ خیر. از متخصص ارتودنسی خود بپرسید که آیا به میزان کافی استخوان دارید که امکان فلرینگ برای شما وجود داشته باشد و بتوانید از کشیدن دندان پرهیز کنید. اگر شما گزینه مناسبی برای فلرینگ نیستید، این را بدانید که کشیدن دندان برای دستیابی به بهترین نتیجه، ضروری است.