تصویر برداری mri با وجود تجهیزات ارتودنسی روی دندان

mrii

متخصصین ارتودنسی همواره با این سوال مواجه هستند که آیا ابزارها و تجهیزات ارتودنسی در تصویربرداری رزونانس مغناطیسی و توموگرافی‌های کامپیوتری، اختلال ایجاد می‌کنند یا خیر. در پاسخ به این سوال هم اختلال در تصویربرداری و هم ایمنی بیمار باید در نظر گرفته شود. هنگامی که تصویربرداری MRI ضرورت پیدا می‌کند، متخصص ارتودنسی باید استفاده از براکت‌های سرامیکی یا دیگر براکت‌های غیر مغناطیسی را در نظر داشته باشد. پیش از اسکن ام آر آی تجهیزات فرومغناطیسی و مانند استیل‌های ضد زنگ باید از دهان خارج شوند. قبل از انجام ام آر آی سیم‌های قوسی باید به صورت محکم به وسیله سیم‌های نواری شکل به براکت‌ها متصل شوند و بخش‌های کمکی باید از لحاظ اتصالات خود به دقت چک شوند یا از دهان خارج شوند.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی چیست؟


تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، آزمایشی است که از میدان مغناطیسی و تکانه‌های انرژی امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر از اندام‌ها و ساختارهای درون بدن استفاده می‌کند و در بسیاری از موارد، MRI اطلاعاتی متفاوت با آنچه از اشعه ایکس، اولتراسوند یا اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT اسکن) به دست می‌آید، در اختیار پزشک می‌گذارد. همچنین ام آر آی می‌تواند مشکلاتی را که با روش‌های تصویربرداری‌های دیگر قابل مشاهده نیستند، به نمایش بگذارد.

برای انجام ام آر آی، بخش مورد نظر از بدن در درون یک دستگاه مخصوص که  دارای یک آهنربای قوی است، قرار می‌گیرد. تصاویری که از اسکن ام آر آی به دست می‌آیند دیجیتالی هستند و می‌توانند برای مطالعه و بررسی بیشتر در رایانه ذخیره شوند. این تصاویر می‌توانند پس از انجام MRI در کلینیک یا در اتاق عمل هم مورد استفاده قرار گیرند. در برخی موارد ممکن است در حین ام آر آی از مواد ایجاد کننده کنتراست برای واضح‌تر نشان دادن یک ساختار استفاده شود.

انجام ام آر آی با وجود ریتینرها یا سیم‌کشی‌های دائمی امکان پذیر است؟


هرچند تجهیزات استفاده شده برای درمان ارتودنسی مانند براکت‌ها، تیوب‌ها و بندها بر روی بیمار و تصاویر حاصل از CT اسکن اثر نمی‌گذارد اما تأثیر این تجهیزات بر روی ام آر آی را باید به دقت بررسی کرد. میدان مغناطیسی ایجاد شده در حین MRI می‌تواند اثر قابل توجهی بر روی مواد قابل مغناطیسی شدن که درون بدن و یا بر روی بدن بیمار وجود دارد، داشته باشد. این مواد تجهیزات ارتودنسی را نیز دربرمی‌گیرند.

برخی محصولات ارتودنسی فلزی از فلزات غیر مغناطیسی یا با خاصیت مغناطیسی اندک ساخته شده‌اند، مانند استیل ضد زنگ سخت شده، آلیاژهای کروم و کبالت، تیتانیوم و آلیاژهای تیتانیوم. البته تفاوت‌هایی بین ارتودنسی متحرک و ارتودنسی ثابت (تجهیزات دارای چند براکت) وجود دارد. تمامی تجهیزات متحرک یا تجهیزاتی که به آسانی خارج می‌شوند، مانند قلاب هربست، فنر SUS یا سیم‌های قوسی ارتودنسی، باید قبل از MRI از دهان بیمار خارج شوند. توصیه می‌شود تمامی تجهیزات ثابت مانند براکت‌ها، بندها یا تیوب‌ها قبل از ام آر آی خارج شوند.

تجهیزاتی مانند براکت‌های شفاف و اینویزیلاین باعث اختلال در تصاویر نمی‌شوند. بیمارانی که از پیش می‌دانند باید به صورت منظم ام آر آی از سر و گردن انجام دهند، می‌توانند از متخصص ارتودنسی بخواهند که از تجهیزات بدون فلز استفاده کند (پزشک می‌تواند از سیم‌ها استفاده نکند). با این حال، اگر شما می‌خواهید از ناحیه دیگری مانند استخوان لگن MRI انجام دهید، جای نگرانی نیست، زیرا براکت‌ها در نزدیکی آن ناحیه نیستند.